من آسمانی بی امان، هر روز و شب بارانی امدر قلب آذر دارم و با دیگران آبانی ام سوزان چو خورشید جهان، سوزنده چون برگ خزانسرخ از نشاط سینه ام، زرد از تب پنهانی ام سرگشته و بی منزلم، آزادم و پا در گِلمهمزاد باد و بادبان، در جسم خود زندانی ام دلتنگ روی ماه تو، بیزار از اشک و آه توسالی به من یک سر بزن! من تشنه ی مهمانی ام باران که می بارد بیا، بوران که می آید بروگرمم سراپا نزد تو، من چای در فنجانی ام این گوش و آن لبهای تو، این چشم و آن دریای تواشکی بریز اکنون که خود با گریه می خندانی ام این سو و آن سو بی امان، گشتم به هر سوی جهاندیدم نه اینم من، نه آن. من آنکه خود می دانی ام گر عمر، پر حاصل شود، از غ

کاش می شد که تو هم مثل کبوتر باشی پر بگیری و نرنجم که سبک پر باشی کاش می شد که تو را دید و نترسید، اگر ساعتی چند، رها از منِ خودسر باشی کاش گلچین زمان، خار به دستش می رفت تا نخواهی چو گلایل، گل پر پر باشی کاش در قصه ی تقدیر ازل ممکن بود فصل غمگین مرا قسمتِ آخر باشی کاش می شد که به هر سو که نگاهم می رفت پشت هر پنجره و پرده و هر در باشی... کاش هر آینه تصویر تو را در خود داشت تا در آغوش من اینگونه برابر باشی کاش می شد به امید گل سرسبز بهار فارغ از سوز زمستانِ سراسر باشی کاش معنای سفر، رفتن و برگشتن بود تا که فرصت بکنی آدم دیگر باشی... - - - - - - - کاش عاشق شدن، آغاز غم و رنج نبود کاش ای

راه به راه، گم تر می شود این مرد روز به روز پیشانی اش پنهان تر می شود پشت انبوه موی سراسیمه و بی شانه ات و جشمهایش آنقدر بسته می مانند، تا خواب سپری شود چمدان را رها می کنم تا سر بخورد و گوشه ای از ایستگاه به دیواری بخورد تا با صدای جیر جیر چرخ خسته اش در میان لباس های تا نشده ام برقصم و حوله ای که هنوز خشک می کند اشک های زیر دوش را و ریش تراشی که جا گذاشتمش، تا لبهایم پوشانده شوند آخر اینجا سکوت کر کننده بی رحمیست، که از شنیدن زمزمه نامت عاصی است اینجا شعله کم نوریست که گرمم هم نمی کند فقط چند نفس حبس شده ام را به دود آغشته می کند اینجا ناکجاست که نه "تو"یی در خانه هایش خوابیده باشد و نه "من"